OCD

Het begon allemaal rond zijn eerste verjaardag. Mijn zoontje kreeg een houten vierwielertje van een vriendin, zo’n dankbaar doorgeefmodel, met primaire kleuren, van Duitse makelij, uiteraard. Ongelooflijk stabiel dat ding, maar te zwaar om mee te nemen op reis. Een lichtgewicht variant paste wel in mijn bagage en daar hebben we heel het nationale park Brijuni mee rondgehost. Toch niet voor herhaling vatbaar zo’n ultra light ding. Het plastieken gevaarte was onhandig en instabiel.

Toen we terug kwamen van onze Kroatische reis, besloot ik dat het tijd was om ‘ein Laufrad’ te proberen, en per toeval zag ik een degelijk instap model op een nazomerse buitenmarkt waar kinderen hun eigen oude speelgoed inruilden voor geld. Soms verkopen kinderen dan aan kinderen, soms aan ouders die niet weten of dit wel de beste aankoop zal zijn.

Een meisje van een jaar of 10 was haar eerste loopfietsje al een jaar of 7 ontgroeit. Het had blijkbaar al een tijdje in de garage of op zolder gestaan, gezien de gratis extra stoflaag. 10 euro, ik onderhandelde niet. Met de gele metalen Puky in mijn evenzeer gele fietstas snelde ik naar huis. Net op tijd om de fiets op te blinken voordat mijn zoontje terug thuis kwam van een zwemfestijn in het bevallige Jugendstilbad – meer over zwemavonturen in een andere blogpost. Het loopfietsje sloeg meteen aan. Mijn zoontje verzette voet voor voet met de Puky en was meteen vertrokken.

Gisteren kochten we zijn eerste fiets met pedalen, een maand na zijn 3de verjaardag. Zelf is hij heel fier op zijn fiets want hij heeft niet alleen twee wielen en twee pedalen, hij heeft ook twee handremmen en een bel. Zijn nauwgezette observaties bevallen mij wel. Eens thuisgekomen van de aankoop, besloten we papa af te halen van zijn werk. Ik duwde hem een aantal honderd meter, legde uit dat hij ondertussen de pedalen kon gebruiken en wanneer ik zag dat hij grip had met zijn voeten liet ik los, en hij fietste! Het wonder geschiedde in de Bratusstraße. Mijn partner kwam ons tegemoet gelopen en trof zijn zoontje, zelfstandig fietsten, op twee wielen.

Geen mirakel voor loopfietskinderen, want die leren dus balanceren op een loopfiets (naar mijn zoontje’s woorden ‘een fiets zonder pedalen’). Even ter zijde, blijkt dat die 10 euro voor de stoffige gele Puky goed besteed was. Wel nu, het zelfstandig fietsende kind is een absoluut wonder voor de ouder die de begeleidende hand loslaat en ziet dat het kind het alleen redt. Applaus voor het kind en applaus voor de ouder(s) – met dank aan Jorge.